Λουμπίνσκι, Κουμπίνσκι...
Λομίνσκι, Ροζάνσκι και Ποζνάνσκι.
Είμαστε στην Βαρσοβία, την πρωτεύουσα της Πολωνίας.
Είναι Αύγουστος του 1939. Η Ευρώπη ακόμα ζει ειρηνικά.
Για την ώρα, η ζωή στην Βαρσοβία κυλά ομαλά όσο ποτέ.
Όμως ξαφνικά, κάτι φαίνεται να έχει συμβεί.
Αυτοί οι Πολωνοί είδαν φάντασμα; Γιατί σταμάτησε ξαφνικά το αμάξι;
Όλοι φαίνεται να κοιτούν προς την ίδια κατεύθυνση.
Ο κόσμος είναι φοβισμένος, τρομο- κρατημένος. Κάποιοι στέκουν άναυδοι.
Είναι αλήθεια; Πρέπει να είναι αλήθεια. Δεν χωρά αμφιβολία.
Ο άνδρας με το μουστακάκι. Ο Αδόλφος Χίτλερ.
Ο Αδ. Χίτλερ στην Βαρσοβία, την στιγμή που τα 2 κράτη έχουν ειρήνη.
Και ολομόναχος;
Δεν φαίνεται να τον ενδιαφέρει η όλη αναστάτωση που προκάλεσε.
Αλήθεια, ενδιαφέρεται για τις λιχουδιές του κυρίου Mασλόβσκι;
Αποκλείεται! Είναι χορτοφάγος.
Βέβαια, δεν μένει πάντα σταθερός στην δίαιτά του.
Μερικές φορές καταπίνει κράτη. Θέλει μήπως να φάει και την Πολωνία;
Τέλος πάντων, πως έφτασε εδώ; Τι συνέβη;
Όλα άρχισαν στο Γενικό Αρχηγείο της Γκεστάπο στο Βερολίνο.
Χάιλ Χίτλερ.
-Χάιλ Χίτλερ! -Συνταγματάρχα, έχουμε εδώ τον Βίλχεμ Κούτζε.
Αν θέλετε δείτε τον φάκελλό του.
-Ελπίζω να μιλήσει. -Το καλό που του θέλω.
-Στείλ' τον μέσα. -Μάλιστα, κύριε.
Βίλχεμ Κούτζε!
Χάϊλ Χίτλερ!
Βίλχεμ, καταλαβαίνω ότι θέλεις ένα μικρούλι άρμα να παίζεις.
Ναι, ο πατέρας μου, μού υποσχέθηκε ένα, αν πάρω καλούς βαθμούς.
Όμως ο Φύρερ μας, άκουσε για τους βαθμούς σου...
και αποφάσισε να σού δώσει ό,τι ακριβώς επιθυμείς.
Χάιλ Χίτλερ!
Θα πεις στον πατέρα σου ποιος σου το έδωσε, Βίλχεμ;
Βέβαια, ο Φύρερ μας.
Και μάλλον θα τον συμπαθεί τον Φύρερ λίγο περισσότερο, έτσι;
Σίγουρα.
-Δεν τον συμπαθεί τώρα καθόλου; -Όχι, καθόλου.
Και μερικές φορές λέει περίεργα πράγματα γι αυτόν, ε;
Είπε ότι δώσανε σε ένα μπράντυ το όνομα του Ναπολέοντα...
σε μια ρέγγα το όνομα του Μπίσμαρκ.
-Και ο Χίτλερ στο τέλος θα γίνει... -Μια φέτα τυρί.
-Ναι. -Ναι.
-Πως το ήξερες; -Λογική σκέψη.
Λογική σκέψη;
Ελπίζω ότι δεν παρεξηγείτε. Εγώ πάντα...
Συνταγματάρχα, ελπίζω δεν αμφιβάλλετε...
Χάιλ Χίτλερ!
Ο Φύρερ.
Χάιλ Χίτλερ!
Χάιλ σε μένα.
Αυτό δεν είναι στο σενάριο.
-Κύριε Ντόμπος, σας παρακαλώ. -Δεν είναι στο σενάριο, κε Μπρόνσκι.
-Μα θα βγάλει γέλιο. -Δεν θέλω γέλιο σ' αυτό το σημείο.
Πόσες φορές σου είπα να μην προσθέτεις ατάκες;
-Θέλω... -Θέλετε την γνώμη μου, κύριε Ντόμπος;
Όχι, δεν χρειάζομαι την γνώμη σου.
Τότε να σας πω την αντίδρασή μου.
Το γέλιο δεν πρέπει να το περιφρονούμε.
Κύριε Γκρίνμπεργκ, σας προσέλαβα σαν ηθοποιό, όχι σαν συγγραφέα.
Τι λέει το σενάριο;
-Κάνω είσοδο. -Και τι λες;
-Τίποτα. -Τότε μην λες τίποτα.
Κάθομαι και περιμένω την σκηνή μου έτοιμος να μπω...
και πρέπει να περιμένω ώρες, να χάσω τον ειρμό μου...
γιατί 2 ασήμαντοι ηθοποιοί θέλουν να μεγαλώσουν τους ρόλους τους.
Κύριε Ράβιτς, ότι και αν είστε, δεν τρώγεστε.
Πως τολμάς να με αποκαλείς ζαμπόν!
Παιδιά, θέλω όλοι να καταλάβετε ένα πράγμα.
Το έργο είναι σοβαρό, ένα δράμα γεμάτο ρεαλισμό...
-Καλημέρα, Ντόμπος. -Καλημέρα.
-Πως σου φαίνεται το φόρεμά μου; -Πολύ καλό.
Είναι ένα ντοκουμέντο της Ναζιστικής...
Αυτό θα φορέσεις στο στρατόπεδο συγκέτρωσης;
-Δεν το βρίσκεις όμορφο; -Αυτό ήταν.
Μα, γιατί; Είναι μια συγκλονιστική αντίθεση.
Φαντάσου: Με μαστιγώνουν στο σκοτάδι. Ουρλιάζω, τα φώτα ανάβουν
και το κοινό με βλέπει πεσμένη στο πάτωμα, σε ένα θεσπέσιο φόρεμα.
-Τρομερό γέλιο. -Σωστά, Γκρίνμπεργκ.
Εσύ μην ανακατεύεσαι!
Ένα αστέρι, μια καλλιτέχνιδα δεν μπορεί είναι τόσο ακαλαίσθητη.
Θα πρέπει να τρελλάθηκες.
Πως τολμάς να μιλάς στην γυναίκα μου μ' αυτόν τον τρόπο;
Συγγνώμη, παρασύρθηκα.
Γλυκιά μου, το φόρεμα είναι άθλιο.
Εσύ φοβάσαι μην κλέψω την παράσταση.
Φοβάμαι; Γιατί να φοβάμαι;
Α, ναι βέβαια. Είσαι ο καλύτερος ηθοποιός του κόσμου.
-Όλοι το ξέρουν, ακόμα και εσύ. -Μην γίνεσαι πριμαντόνα.
Αν μπορείς να τραβήξεις την προσοχή, το κάνεις με τον πιο γελοίο τρόπο.
Όταν λέω μια ιστορία, εσύ την τελειώνεις.
Κάνω δίαιτα και εσύ χάνεις κιλά. Κρυώνω και βήχεις.
Αν κάνουμε ποτέ παιδί, δεν είμαι σίγουρη ότι θα είμαι η μητέρα.
Θα ήμουν ικανοπιημένος, αν ήμουν εγώ ο πατέρας.
Κύριε Ντόμπος, αν μου δώσετε μόνο μια μικρή ευκαιρία...
-Ποιος σε έβαψε; -Εγώ, κύριε Ντόμπος.
-Τι τρέχει; -Δεν ξέρω, δεν είναι πειστικό.
Για μένα, είναι απλά κάποιος με ένα μικρό μουστάκι.
Μα έτσι είναι ο Χίτλερ.
Δεν είναι μόνο το μουστάκι. Είναι...δεν ξέρω.
-Δεν μου μυρίζει Χίτλερ. -Εμένα μου μυρίζει.
Ξέρω.
Η φωτογραφία. Έτσι έπρεπε να μοιάζει.
Μα εγώ είμαι στην φωτογραφία!
Τότε και η φωτογραφία είναι λάθος.
Ακούστε, κύριε Ντόμπος. Μπορεί να είμαι ασήμαντος, όμως ξέρω...
...ότι είμαι φτυστός ο Χίτλερ, και θα το αποδείξω αμέσως.
Θα βγω στον δρόμο και θα δούμε τι θα συμβεί.
Και έτσι ο Αδόλφος Χίτλερ ήλθε στην Βαρσοβία τον Αύγουστο του '39.
Ένα αυτόγραφο, κύριε Μπρόνσκι;
-Μπρόνσκι; -Μα, βέβαια.
Ήξερα ότι θα έβγαζε γέλιο.
Μετά ο Ντόμπος μου είπε, "Μπρόνσκι, θα παίξεις τον Χίτλερ."
Πίστεψα ότι θα ήταν μια καλή αρχή για την καριέρα μου.
Μην ανησυχείς, Μπρόνσκι. Δεν μπορούν να θάβουν για πάντα ένα ταλέντο.
Και θα έρθει η μέρα που εσύ θα παίξεις Σάιλοκ.
Η σκηνό στο Ριάλτο.
Ο Σαίξπηρ εμένα σκεφτόταν όταν την έγραφε. Εγώ είμαι.
"Δεν εχω μάτια; Δεν έχω χέρια;...
"όργανα, αισθήσεις, ανάστημα, πάθη, συμπάθειες;
"τρώμε το ίδιο φαγητό, μας πληγώνουν τα ίδια όπλα...
"μας απειλούν οι ίδιες αρρώστιες.
Αν μας κεντρίσεις, δεν θα ματώσουμε;
Αν μας γαργαλήσεις, δεν θα γελάσουμε;
Αν μας δηλητηριάσεις, δεν θα πεθάνουμε;"
Θα με πάρουν τα δάκρυα.
-Αντ' αυτού, κρατώ ένα δόρυ. -Αυτό κάνουμε μόνο, κρατάμε ένα δόρυ.
Κουβαλάμε δόρυ, στην πρώτη πράξη, και στην δεύτερη πράξη.
Κουβαλάμε τον Ράβιτς από την σκηνή στην τελευταία πράξη.
Πως θα ήθελα να πετάξουμε το παλιοζαμπόν στην μέση της σκηνής.
Αυτό και αν έβγαζε γέλιο.
Ναι, είμαι ο κύριος Tούρα.
Παραγγείλτε μου ένα σάντουιτς με σαλάμι, τυρί και μια μπίρα.
Ναι τώρα, παρακαλώ. Ευχαριστώ.
-Το κοινό είναι παγωμένο απόψε. -Όχι σε μένα.
Ξέρω ότι η ερμηνεία μου είναι χάλια. Πάντα είναι όταν μαλώνουμε.
-Πες μου κάτι όμορφο. -Ψεύτη.
Είδα την σκηνή με τον Πολώνιο. Ποτέ δεν την έπαιξες καλύτερα.
Θα σου έδινα ένα φιλί αλλά φοβάμαι μην χαλάσει το μέικ απ.
Αγάπη μου, είχες δίκιο το πρωί.
Ένοιωσα άσχημα μετά την πρόβα και πήγα στον Ντόμπος και του είπα..
να βάλει πρώτο το όνομά σου, στην ρεκλάμα του νέου έργου.
Αλήθεια, αγάπη μου. Πόσο ευγενικό. Όμως αλήθεια δεν με απασχολεί.
Έτσι είπε και ο Ντόμπος, οπότε τ' αφήσαμε ως είχε.
Μα αγάπη μου, ξέρεις πως νοιώθω για σένα.
Θα μπορούσα...
-Λουλούδια; -Όμορφα δεν είναι;
-Ποιος στα έστειλε; -Δεν ξέρω, δεν είχε κάρτα.
Πάλι χωρίς κάρτα. Τρίτη συνεχόμενη νύχτα. Ποιος είναι;
Είμαι σίγουρη ότι το δώρο δεν είναι για μένα προσωπικά.
Ο άνθρωπος λογικά λατρεύει το θέατρο, είναι φανατικός της τέχνης.
Κάποιος που κάθεται γαλαρία, κάθε βράδυ...
Ένα από αυτά τα φτωχά παιδιά που δεν μπορούν να αγοράσουν εισιτήριο,
αλλά κληρονόμησε ένα καρό λουλούδια που προσπαθεί να ξεφορτωθεί.
Τρία βράδυα στην σειρά.
Ούτε ο Σαίξπηρ δεν θα μπορούσε να δει Άμλετ, 3 συνεχόμενες φορές.
-Ξεχνάς ότι εσύ παίζεις Αμλετ. -Ναι, σωστά.
Κύριε Tούρα στην σκηνή!
Mαρία, αγάπη μου, βγαίνω για την μεγάλη μου σκηνή.
Τζόζεφ, θησαυρέ μου, σου ορκίζομαι δεν ξέρω ποιος είναι.
Ευχαριστώ, αγάπη μου.
Είναι αλήθεια, Άννα, δεν ξέρω ποιος είναι. Αλλά υποψιάζομαι.
-Εκείνος ο νεαρός αεροπόρος; -Ναι, είναι πολύ νέος.
Πάλι στην δεύτερη σειρά κάθεται. Κάθε βράδυ βρίσκει καλύτερη θέα.
Μην με παρεξηγείς, αγαπώ τον άνδρα μου τρελλά και γιατί όχι άλλωστε.
Είναι θαυμάσιος.
Μόνο που παραλογίζεται και θυμώνει για μικροπράγματα.
Σαν εκείνα τα μικροπράγματα στην δεύτερη σειρά.
Περιμένει απάντηση.
"Υπολοχαγός, Στάνισλαβ Σομπίνσκι." Είχα δίκιο, αυτός είναι.
-Υποφέρει πολύ; -Ναι, έπρεπε να σπάσει την σιωπή του.
-Δεν μπόρεσε ν' αντέξει άλλο; -Όχι, δεν μπόρεσε.
-Ο φτωχούλης! -Είναι ένα απλό μικρό αγόρι.
-Όχι. -Τι σε θέλει, να τον υιοθετήσεις;
Πεθαίνει να με δει, έστω και για ένα λεπτό.
Εννοείται ότι δεν θα τον δώ. Ναι, δεν θέλω να φανώ αγενής.
Είναι λάθος να αγνοείς όσους σε θαυμάζουν και αγοράζουν εισιτήρια...
Χρυσή μου, μην χάνεις χρόνο με δικαιολογίες.
Αν θες να τον δεις, δες τον όσο είναι ακόμα νέος.
Ναι, θεωρώ ότι το οφείλω στο κοινό μου.
"Αγαπητέ Υπολοχαγέ... Περίμενε να τον δεις, Άννα.
"Δυστυχώς ο χρόνος μου είναι ελάχιστος".
Αλλά αν επιμένεις να με δεις, έλα στο καμαρίνι μου...
όταν ο Άμλετ ξεκινήσει τον μονόλογο "Να ζει κανείς ή να μην ζει."
-Πως ακούγεται; -Ασφαλές.
"Ω, φορτίο δυσβάσταχτο!"
"Τον ακούω, που ’ρχεται.
"Να κρυφτούμε, άρχοντά μου!"
"Να ζει κανείς ή να μη ζει:
"αυτή είν’ η απορία:
Τι είναι αλήθεια πιο σωστό,
"να υπομένεις τα χτυπήματα μιας μοίρας ελεεινής,...
"ή να ορθωθείς στην τρικυμία των συμφορών,..."
Ευχαριστώ που με δεχθήκατε, κυρία Τούρα.
Αν ξέρατε πόσο περίμενα αυτή την στιγμή...
-Και τώρα μάλλον απογοητευτήκατε. -Κυρία Tούρα.
-Παρακαλώ καθήστε. -Ευχαριστώ.
Εσείς είστε λοιπόν που μου στέλνετε τόσα λουλούδια. Ευχαριστώ.
Για κάποιο λόγο σας φανταζόμουν σαν ένα αξιοπρεπή ηλικιωμένο κύριο.
Και τώρα που σας βλέπω...
Αναρωτιέμαι αν ήταν σωστό να σας ζητήσω να έλθετε εδώ.
Βλέπετε, δεν δέχομαι ποτέ ξένους στο καμαρίνι μου.
Μα εσείς δεν μου είστε ξένη. Έχω δει όλες σας τις παραστάσεις.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω το πόσο γέλασα όταν σας είδα να παίζετε Kίκι.
Κάποιοι θεώρησαν ότι ήμουν αστεία.
Όμως δεν ήσασταν καθόλου αστεία όταν παίξατε την Λαίδη Μάκβεθ.
-Ευχαριστώ. -Σας φοβήθηκα εκείνη τη νύχτα.
Εμένα, την καημενούλα; Εγώ δεν θα πείραζα μύγα.
Ή χρυσόψαρο. Αλήθεια πως είναι;
-Ποιος; -Το χρυσόψαρο.
-Ποιο χρυσόψαρο; -Αυτό που τόσο αγαπάτε.
Βλέπετε, διαβάζω όλες σας τις συνεντεύξεις.
Α ναι, βέβαια.
Όταν είδα εκείνη την φωτογραφία σας στη φάρμα, πίσω από το άροτρο...
-Αλήθεια που ήταν; -Στα "Χρονικά".
Όχι, εννοώ, που είναι η φάρμα.
Νομίζω ότι μίλησαμε πολύ για μένα.
Ας μιλήσουμε για εσάς.
Δεν υπάρχουν και πολλά να πούμε. Απλά πετάω ένα βομβαρδιστικό.
Πόσο υπέροχα συναρπαστικό.
Δεν ξέρω αν είναι συναρπαστικό, πάντως είναι βομβαρδιστικό.
Μπορώ να ρίξω τρεις τόνους δυναμίτη σε δύο λεπτά.
-Αλήθεια; -Σας ενδιαφέρει;
Πολύ.
Δεν θέλω να υπερβώ τα όρια, αλλά θα δοκιμάσω.
Θα μου επιτρέπατε να σας δείξω το αεροπλάνο μου;
-Ίσως. -Πότε να σας τηλεφωνήσω;
Αύριο στις 2, στο σπίτι μου.
Όχι, καλύτερα να σας συναντήσω απ' ευθείας στο αεροδρόμιο.
Γεια σας.
Ελπίζω να συγχωρέσετε την αδέξια συμπεριφορά μου...
όμως είναι η πρώτη φορά που συναντώ μια καλλιτέχνιδα.
Υπολοχαγέ, πρώτη φορά συναντώ έναν άνδρα που μπορεί......
να ρίξει τρεις τόνους δυναμίτη σε δύο λεπτά. Αντίο.
Αντίο.
Αύριο στις 2 θα δω την Βαρσοβία από ψηλά.
Θα με ανεβάσει στα 10.000 πόδια.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό σ' αυτό, έτσι δεν είναι;
Όχι, όχι. Αν δεν το μάθει ο Tούρα.
Όσα λιγότερα ξέρει ένας άνδρας, τόσο το καλύτερο για την γυναίκα του.
Έγινε....
Αυτό που κάνει έναν καλλιτέχνη να τρέμει.
Τι, αγάπη μου;
Κάποιος έφυγε στη μέση.
Πες μου, Mαρία, χάνω την επαφή μου με το κοινό;
Όχι, βέβαια αγάπη μου. Πόσο λυπάμαι.
Μα έφυγε στη μέση.
Ίσως δεν αισθανόταν καλά. Ίσως έπρεπε να φύγει.
Μπορεί να έπαθε έμφραγμα.
-Το ελπίζω. -Αν έμενε, μπορεί να πέθαινε.
Μπορεί να είναι ήδη νεκρός. Αγάπη μου, πόσο με καθησυχάζεις.
-Τι συμβαίνει; -Ο Χίτλερ μιλάει στην βουλή.
-Πως είστε, κύριε Ντόμπος; -Πως είστε, γιατρέ;
Από δω ο Δρ. Βογιάβσκι από το Υπουργείο Εξωτερικών.
Πως είστε κύριοι;
Φοβάμαι ότι κομίζω άσχημα νέα.
Η κυβέρνηση δεν θεωρεί φρόνιμο να ανέβει αυτό το έργο.
Πως;
Εννοείτε, ότι δεν θα ανοίξουμε σήμερα;
-Φοβάμαι πως έτσι πρέπει να γίνει. -Μα γιατί;
-Έχουμε δικαίωμα να μάθουμε. -Ξέρω ότι το έργο έχει καλλιτεχνική αξία.
Έχει κάτι παραπάνω.
Αυτό ακριβώς φοβάται η κυβέρνηση.
Μπορεί να προσβάλει τον Χίτλερ.
Αυτό δεν είναι και τόσο κακό.
Έχετε ακούσει τι λέει για μας; Ακούτε ποτέ τι λέει;
Λυπάμαι κύριοι, όμως οι διαταγές είναι διαταγές.
"Να ζει κανείς ή να μην ζει:
"Αυτή είναι η απορία:
"Τι είναι αλήθεια πιο σωστό
"να υπομένεις τα χτυπήματα μιας μοίρας ελεεινής,..."
Άννα, θα ήθελα δω την κυρία Tούρα, ιδιαιτέρως.
Στάνισλαβ, εγώ λέω στην υπηρέτριά μου πότε να φύγει.
Έχω τόσα να σου πω. Στο αεροπλάνο δεν μπορούμε να μιλήσουμε.
Όταν παίρνουμε το τσάϊ μας, δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να μιλάμε.
Όταν είμαστε στο καμαρίνι, πρέπει να προσέχουμε το μεϊκ απ μου.
Ξέρεις, Mαρία, τις προάλες στο αεροπλάνο...
νόμιζες πως δεν κοιτούσα, όμως εγώ σε είδα που με κοίταζες.
Με πολύ συμπάθεια, νομίζω.
Είχα την αίσθηση ότι σου αρέσω. Κάνω λάθος;
Όχι, Στάνισλαβ.
-Πες μου, Mαρία. Ειλικρινά. Σου αρέσω ακόμα; -Ναι, βέβαια.
Σου αρέσω ακόμα, ε; Πιστεύεις ότι θα σου αρέσω πάντα;
Δεν βλέπω λόγο να συμβεί το αντίθετο.
Αυτό είναι υπέροχο.
Και τι θα κάνεις με τον άνδρα σου;
-Τι; -Πρέπει να του το πούμε.
Τι να του πούμε;
Ότι αγαπιόμαστε, ότι είμαστε τρελλοί ο ένας για τον άλλον.
Δεν έχει δικαίωμα να σταθεί εμπόδιο ανάμεσά μας.
Είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβει. Το ίδιο και ο κύριος Ντόμπος.
-Ο Ντόμπος; Που κολλάει αυτός; -Δεν θέλεις να παραμείνεις στη σκηνή.
Δεν θα σε αφήσω. Σε έχει κουράσει.
Θες να ζήσεις μια ήσυχη ζωή. Το είπες στα "Χρονικά".
Αγάπη μου, ήλθε η ώρα να απολαύσεις την φάρμα πια.
Δεν χρειάζεσαι πια αυτό το άροτρο. Θα σου πάρω τρακτέρ.
Θα κτίσω μια πισίνα για το χρυσόψαρό σου.
Είσαι πραγματικά αξιολάτρευτος...
αλλά δεν αντιλαμβάνεσαι ότι είμαι μια παντρεμένη γυναίκα.
-Γι' αυτό πρέπει να του μιλήσω. -Αγαπώ τον άνδρα μου.
Όχι, δεν τον αγαπάς.
Είσαι απλά ευγενική και καλή. Και τον λυπάσαι.
Μην ανησυχείς γι' αυτό. Είναι ανδρική υπόθεση πια.
-Θα κάτσω να τον περιμένω. -Στάνισλαβ, πρέπει να με ακούσεις.
Εγώ φταίω για όλα, αλλά πρέπει να καταλάβεις πως εγώ...
-Κυρία Tούρα! -Μην μπεις, Άννα.
Κυρία Tούρα, έχουμε πόλεμο!
"Χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου...
"Γερμ. στρατεύματα πέρασαν τα σύνορά μας, το απόγευμα."
Χωρίς ούτε μια προειδοποίηση.
Θα το πληρώσουν ακριβά. Θα τους πολεμήσουμε.
Πόλεμος. Πραγματικός πόλεμος.
Άνθρωποι θα σκοτώσουν και θα σκοτωθούν.
Αντίο, Mαρία.
-Στάνισλαβ, να γυρίσεις. -Πρέπει να γυρίσω.
Πρέπει να σε ξαναδώ.
-Mαρία, άκουσες; -Ναι, πόλεμος.
Είναι απίθανο. Απίστευτο.
-Το γνωρίζει το κοινό; -Όχι, θα κάνω ανακοίνωση.
Είναι συνομωσία. Μια βρώμικη συνομωσία!
-Κάτι χειρότερο. Είναι έγκλημα! -Έχεις απόλυτο δίκιο.
Έφυγε για δεύτερη φορά στην μέση.
-Για τι πράγμα μιλάς; -Δεν καταλαβαίνεις! Έχουμε πόλεμο!
Συναγερμός!
Κλείστε τα παράθυρα! Γρήγορα στο υπόγειο. Γρήγορα!
Τουλάχιστον δεν έχουμε να ανησυχούμε για το έργο με τους Ναζί.
Οι ίδιοι οι Ναζί ανέλαβαν το σόου. Και είναι πολύ μεγαλύτερο.
Και δεν υπάρχει λογοκρισία να τους σταματήσει.
Δυστυχισμένη Πολωνία.
Σου επιτέθηκε ένας ανηλεής κατακτητής χωρίς καμία προειδοποίηση.
Η Βαρσοβία καταστράφηκε για χάρη της καταστροφής.
Η αυλαία έπεσε στο Πολωνικό δράμα:
Μια τραγωδία χωρίς σημάδια λύτρωσης.
Υπάρχει ένα ναζιστικό άρμα ενάντια σε κάθε Πολωνική ελπίδα...
και ο κόσμος έστεκε έκπληκτος και αβοήθητος.
Δεν υπήρχε λογοκρισία να τους σταματήσει.
"Αν μας κεντρίσεις, δεν θα ματώσουμε;
"Αν μας γαργαλίσεις, δεν θα γελάσουμε;
"Αν μας δηλητηριάσεις, δεν θα πεθάνουμε;"
Θα γινόσουν σπουδαίος Σάϊλοκ.
Και το μόνο που έκανα ήταν να κουβαλάω ένα δόρυ.
Αναρωτιέμαι αν θα κουβαλήσουμε δόρυ ξανά.
Ας το ελπίζουμε.
Όμως όλοι οι Πολωνοί, ένοιωσαν μια νέα δύναμη.
Μίσος και μόνο μίσος ήταν η απάντηση στον Ναζιστικό τρόμο.
Εξέγερση ενάντια στην καταπίεση.
Αποφαστιστικότητα για συνεχή αγώνα παντού και πάντα.
Η μάχη ξεκίνησε. "Ν".
"Ν" όπως "Νίκη".
Κάτω οι Ναζί! Κάτω ο Χίτλερ!
Οι αντιστασιακές οργανώσεις της Βαρσοβίας κτυπούν!
Σαμποτάζ, καταστροφές.
Όμως η αληθινή μάχη για την ελευθερία της Πολωνίας γινόταν στην Αγγλία.
Νεαροί Πολωνοί, έπαιρναν εκδίκηση για την χώρα τους...
Το Πολωνικό σμήνος της R.A.F.
Με γεμίζει ικανοποίηση να βλέπω ότι διατηρείτε το χιούμορ σας.
Θα είμαστε ακόμα πιο αστείοι πάνω από το Βερολίνο.
Εύχομαι να ήμουν ακόμα νέος, για να προσφέρω στην πατρίδα όσα εσείς.
Ελάτε, καθηγητά. Μια ομιλία σας αξίζει όσο 10.000 βόμβες.
Πότε θα σας ακούσουμε ξανά καθηγητά Σιλέτσκι;
Φοβάμαι ότι θα παραμείνω σιωπήλος για κάποιο διάστημα.
Γιατί; Τι συμβαίνει;
Τίποτα. Απλά πρέπει να κάνω ένα μικρό ταξίδι.
Και όποιος αγοράζει εισιτήριο με επιστροφή είναι πολύ αισιόδοξος.
Πηγαίνετε σε μυστική αποστολή, καθηγητά;
Δεν έχει νόημα να κρύβομαι. Είστε πολύ έξυπνοι.
Τώρα κατάλαβα. Πηγαίνετε στο Βερολίνο να προσκαλέσετε τον Χίτλερ.
Όχι ακριβώς. Και πάντως εύχομαι να μην προσκαλέσει ο Χίτλερ εμένα.
Ευχαριστώ που με τιμήσατε με αυτό το υπέροχο δείπνο.
-Καθηγητά, πηγαίνετε στη Βαρσοβία; -Αυτό θα ήταν μεγάλο ρίσκο.
Εσείς παιδιά, ρισκάρετε την ίδια σας την ζωή κάθε μέρα.
Άρα πηγαίνετε στη Βαρσοβία.
Δεν μπορώ να μιλήσω περισσότερο. Λυπάμαι που το ανέφερα.
-Μα, δεν είπατε τίποτα. -Εμείς σας το βγάλαμε.
Σε τελική ανάλυση, αν δεν εμπιστεύομαι εσάς, ποιον να εμπιστευτώ;
Και ξέρω ότι δεν θα βγει παραέξω.
Βαρσοβία.
Θα πούλαγα την ψυχή μου να πάω για μια ώρα να δω την μάνα μου.
Αν ζει ακόμα.
Μακάρι να μπορούσα να μάθω κάτι.
Μπορείτε να μάθετε; Η μητέρα μου...
Καταλαβαίνω πως αισθάνεσθε. Πρέπει όμως και εσύ να καταλάβεις.
Δεν μπορώ να διακινδυνεύσω τον σκοπό του ταξιδιού μου.
Γιατί δεν μου λέτε που μπορώ να βρω τους δικούς σας...
και θα κάνω ό,τι μπορώ.
-Καθηγητά, Σιλέτσκι; -Ναι.
Οι δικοί μου είναι ευτυχώς εκτός Πολωνίας,
μα είναι κάποιος στη Βαρσοβία.
-Κάποια κυρία; -Ναι.
Το θέμα απαιτεί εχεμύθεια. Θα το εκτιμούσα να της λέγατε...
-Μην το πείτε όμως στον άνδρα της. -Ξέρω ακριβώς τι να της πω.
Απλά πείτε, "Να ζει κανείς ή να μην ζει." Θα καταλάβει.
Κωδικοποιημένο μήνυμα;
Ποιο είναι το όνομά της;
-Mαρία Tούρα. -Μισό λεπτό να το γράψω.
Πως το είπες;
T-ο-ύ-ρ-α. Σωστά;
Μην μου πείτε ότι δεν έχετε ακούσει ποτέ για την Mαρία Tούρα;
Γιατί, θα έπρεπε;
-Μα, ζούσατε στη Βαρσοβία... -Ναι, βέβαια. Το όνομα είναι γνωστό.
Είναι γενικά γνωστή.
-Γνωστή; Είναι διάσημη. -Ναι, πράγματι.
Εδώ έχω το όνομα του αδελφού μου. Δεν ξέρω αν βγάζετε τα γράμματα.
-Εντάξει. -Υπολοχαγέ.
-Πως είστε, κύριε; -Ο στρατηγός Άρμστρονγκ.
-Ο Υποστράτηγος Κάνινγκχαμ. -Πως είστε;
Γιατί θέλατε να με δείτε, υπολοχαγέ;
Σκεπτόμουν να έλθω εδώ και μερικές ημέρες.
Πιθανότατα αδικώ έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο.
Ποιον υποπτεύεστε;
Βλέπετε, τις προάλες...
Ο καθηγητής Σιλέτσκι μας επισκέφθηκε στο στρατόπεδο...
και ανέφερα το όνομα της Mαρίας Tούρα και ούτε που το είχε ακούσει.
Ούτε εγώ.
Μα υποτίθεται πως είναι Πολωνός που ζούσε στην Βαρσοβία.
Είναι η πιο διάσημη ηθοποιός της Βαρσοβίας.
Νεαρέ μου, υπάρχει πολύς κόσμος που δεν ενδιαφέρεται για το θέατρο.
Μόνο για μια ηθοποιό έχω ακούσει.
Και ελπίζω να μην την ξανακούσω ποτέ.
Κύριε, η Mαρία Tούρα είναι κάτι παραπάνω από ηθοποιός. Είναι θεσμός.
Δεν γίνεται να αγοράσεις εφημερίδα χωρίς να διαβάσεις γι' αυτήν.
Ούτε τσιγάρα δεν μπορείς να αγοράσεις που να μην έχουν φωτογραφία της.
Σε ένα σαπούνι έδωσαν το όνομά της.
Δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις στην Βαρσοβία, χωρίς να την δεις.
Θεώρησα χρέος μου να το αναφέρω, πριν ο καθηγητής αναχωρήσει.
-Έχει φύγει ήδη έτσι; - Ναι έφτασε στη Σουηδία χθες.
Για μισό λεπτό. Πως ήξερες ότι θα έφευγε;
-Μας το είπε. -Τι σας είπε;
-Ότι πήγαινε στη Βαρσοβία. -Απίστευτο.
Όλοι Πολωνοί είμασταν εκεί και κανείς δεν το θεώρησε περίεργο.
Σε άλλη περίπτωση τα παιδιά δεν θα του έδιναν τις διευθύνσεις τους.
-Ποιες διευθύνσεις; -Των συγγενών μας στη Βαρσοβία.
-Τις πήρε; -Μάλιστα, κύριε.
Πως μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο;
Αν πέσουν στα χέρια της Γκεστάπο,
θα πάρουν μέτρα εναντίον όλων των οικογενειών.
Πότε φθάνει ο καθηγητής Σιλέτσκι στην Βαρσοβία;
Σήμερα μάλλον πήρε το καράβι από την Λιθουανία.
Και από Λιθουανία, είναι αβέβαιο. Θα έλεγα τρεις με τέσσερις μέρες, κύριε.
Πόσο θες να πας στην Βαρσοβία αεροπορικώς;
Έξι με εφτά ώρες, κύριε.
-Μπορείς να περιμένεις έξω λίγο; -Μάλιστα, κύριε.
Δεν μπορώ να το πιστέψω.
Ούτε εγώ, κύριε. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε στην τύχη.
Ο άνθρωπος ήλθε εδώ με τις καλύτερες δυνατές συστάσεις.
Και τον ελέγξαμε ξανά και ξανά, κύριε.
Όμως μεταφέρει οδηγίες προς την αντίσταση στη Βαρσοβία.
Αν τις παραδώσει...
στην Γκεστάπο και όχι στην αντίσταση...
αυτό θα επιφέρει όχι μόνο τον θάνατο εκατοντάδων...
αλλά και την καταστροφή των οργα- νώσεών μας σε όλη την Ανατ. Ευρώπη.
Όμως δυσκολεύομαι να καταδικάσω κάποιον με τόσο αόριστες ενδείξεις.
Δεν τον καταδικάζουμε εμείς.
Όταν μίλησε για το ταξίδι στους πιλότους, υπέγραψε την καταδίκη του.
Βέβαια, μπορεί να είναι απλά ανόητος.
Τότε είναι επικίνδυνος.
Και τον ξέρω καλά τον Σιλέτσκι. Δεν είναι ανόητος.
Λοιπόν, κύριε, ποιες είναι οι διαταγές σας;
-Φωνάξτε μέσα τον νεαρό. -Μάλιστα, κύριε.
Άκου υπολοχαγέ...
αμέσως μόλις φθάσεις στη Βαρσοβία...
πήγαινε στο βιβλιοπωλείο του Σζταλούγκα...
και δώσε του τις οδηγίες μας.
Ο Σζταλούγκα θα ενημερώσει μετά την αντίσταση.
Όμως αν κάποιος είναι στο μαγαζί μην αναφέρεις τίποτα.
Απλά ζήτα...
την Άννα Καρένινα του Τολστόϊ.
Και βάλε τη φωτογραφία του Σιλέτσκι στην σελίδα 105.
-Κατανοητά όλα; -Μάλιστα, κύριε.
-Σε 10 λεπτά. -Εντάξει.
Αλτ!
Κρίμα, τον χάσαμε.
-Καλησπέρα. -Καλησπέρα.
Μήπως κατά σύμπτωση έχετε την Άννα Καρένινα;
Νομίζω την έχω.
Ναι.
Ορίστε.
-Πόσο κάνει; -20 ζλότι.
Πολύ ακριβό, λυπάμαι.
Αντίο.
-Θα πάρουμε αυτές τις κάρτες. -Πόσο κάνουν;
8 ζλότι και 75.
Αντίο, κύριοι, να μας ξανάλθετε.
Μπορώ να σας βοηθήσω;
-Ψάχνουμε την κα Mαρία Tούρα. -Εγώ είμαι η κυρία Tούρα.
Πρέπει να μας ακολουθήσετε.
Δεν έχω κάνει τίποτα. Τι με θέλετε;
Απλά ελάτε.
205, 206.
Η κα Tούρα είναι εδώ, κύριε.
Μάλιστα, κύριε.
-Να περιμένει στο 206. -Μάλιστα, κύριε.
Καλησπέρα, κυρία Tούρα.
-Καλησπέρα. -Είμαι ο καθηγητής Σιλέτσκι.
Μεγάλη μου χαρά που σας γνωρίζω, κυρία Tούρα.
Θα καθήσετε;
-Τσιγάρο; -Ευχαριστώ.
Οφείλω να απολογηθώ για τον τρόπο που σας έφεραν εδώ.
Όταν ένας άνδρας θέλει να δει μια κυρία τόσο πολύ...
που συνοδεύει την πρόσκλησή του με έναν χαμό, είναι κολακευτικό.
Το θέσατε με ωραίο τρόπο.
Για την ακρίβεια, δεν είμαι εγώ υπεύθυνος που σας έφεραν σήμερα εδώ.
Αλλά ένας γοητευτικός νεαρός στην Αγγλία.
Μου έδωσε ένα μήνυμα για σας.
Ένα μάλλον περίεργο μήνυμα.
"Να ζει κανείς ή να μην ζει."
Εσείς, χωρίς αμφιβολία γνωρίζετε την βαθύτερη σημασία του.
Ναι, έχω μια ακαθόριστη ιδέα.
Εγώ...
Θα με συγχωρήσετε;
Παρακαλώ; Ναι.
Τι κάνετε συνταγματάρχα Έρχαρντ;
Ναι, το ταξίδι ήταν λίγο ανώμαλο...
αλλά χαίρομαι που στείλατε το αεροπλάνο στην Σουηδία. Αλλιώς...
Όποτε το επιθυμείτε.
Στις 10:00 αύριο το πρωί, στο αρχηγείο της Γκεστάπο...
αν δεν με πάρετε σήμερα το βράδυ. Πολύ καλά.
Ανυπομονώ να σας γνωρίσω.
Αντίο, συνταγματάρχα.
-Συγγνώμη. -Δεν θα σας κρατήσω περισσότερο.
Ευχαριστώ για το γλυκύτατο μήνυμα.
-Κυρία Tούρα, είστε ηθοποιός, έτσι; -Ναι.
Φυσικά στο θέατρο είναι σημαντικό να διαλέγεις τον σωστό ρόλο.
Πολύ.
Στην ζωή όμως, είναι πιο σημαντικό να διαλέγεις την σωστή πλευρά.
Την σωστή πλευρά;
Ποια είναι αυτή;
Η πλευρά των νικητών.
Δεν πολυκαταλαβαίνω.
Στην Βαρσοβία, υπάρχουν πολλοί...
που γνωρίζουμε πολύ καλά και επίσης πολλοί...
που δεν τους γνωρίζουμε και θα θέλαμε να τους γνωρίσουμε καλύτερα.
Σε αυτό μπορείτε να μας βοηθήσετε, κυρία Tούρα.
Θέλετε να γίνω κατάσκοπος;
Ελάτε τώρα, αυτή είναι πολύ βαριά λέξη.
Κάποτε έπαιξα μια κατάσκοπο, με τεράστια επιτυχία.
Είχα εξαιρετικές κριτικές. Ήταν πολύ συναρπαστικός ρόλος.
Δεν θα ήταν το ίδιο συναρπαστικό να τον παίζατε και στην ζωή;
Σκοτώνομαι στο τέλος. Μάλλον αυτό συμβαίνει σε όλους τους κατάσκοπους.
Κυρία Tούρα, ούτε θα το φανταζόμασταν να εκθέσουμε...
κάποιον τόσο γοητευτικό άνθρωπο όσο εσείς σε κίνδυνο.
Απλά θα προσφέρετε λίγη διασκέδαση.
Για παράδειγμα, θα προσκαλείτε συγκεκριμένο κόσμο...
Με σκέφτομαι να παραθέτω δεξίωση στην έπαυλή μου, του ενός δωματίου.
Διότι βέβαια, με έβγαλαν από το όμορφο διαμέρισμά μου.
Σας διαβεβαιώ ότι αυτό εύκολα διορθώνεται.
Η ζωή μπορεί να ξαναγίνει...
πολύ άνετη και ευχάριστη για σας, κυρία Tούρα.
Λοιπόν, τι λέτε;
Φυσικά η πρότασή σας είναι πολύ δελεαστική.
Αλλά πως θα αντιμετωπίσω το θέμα της συνείδησής μου;
Πρέπει απλά να σας πείσουμε ότι υπηρετείτε έναν καλό σκοπό.
Αναρωτιέμαι αν γνωρίζετε τι πρεσβεύει ο Ναζισμός.
Έχω μια μικρή ιδέα.
Σε τελική ανάλυση, προσπαθούμε να χτίσουμε έναν ευτυχισμένο κόσμο.
Όσοι δεν θέλουν να είναι ευτυχείς, δεν έχουν θέση σ' αυτόν τον κόσμο.
Λογικό αυτό.
Δεν είμαστε σκληροί, δεν είμαστε τέρατα. Πείτε μου...
μοιάζω με τέρας;
Όχι βέβαια, καθηγητά.
Το λέτε σαν να το εννοείτε πραγματικά.
-Το εννοώ. -Είμαστε όπως όλοι οι άνθρωποι.
Μας αρέσει το τραγούδι, ο χορός...
θαυμάζουμε τις όμορφες γυναίκες.
Είμαστε ανθρώπινοι. Και μερικές φορές...
-Πολύ ανθρώπινοι. -Έχω πειστεί γι' αυτό.
Γιατί δεν μένετε για δείπνο; Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι καλύτερο.
Και πριν φύγει η νύχτα, είμαι βέβαιος ότι θα πείτε, "Χάϊλ Χίτλερ."
Θα ήθελα να δεχθώ την πρόσκλησή σας...
αλλά όπως εσείς εκπροσωπείτε τους Ναζί με τα πιο φωτεινά χρώματα...
εγώ θα ήθελα να εκπροσωπώ την Πολωνία με πιο ταιριαστό φόρεμα.
Καταλαβαίνω απόλυτα. Μόνο μην με αφήσετε να περιμένω πολύ.
-Στο επανιδείν. -Μισό λεπτό.
-Αναμένω με ενθουσιασμό το δείπνο μας. -Και εγώ το ίδιο.
-Η κυρία μπορεί να φύγει. -Μάλιστα, κύριε.
Εδώ είναι πολύ δύσκολο να μπεις και ακόμα πιο δύσκολο να βγεις.
Νοιώθω έντονο φόβο και έξαψη.
-Αντίο. -Αντίο.
"Να ζει κανείς ή να μην ζει."
Νοιώθω πολύ καλύτερα.
Πολύ χαίρομαι. Ποιος είσαι; Πως μπήκες;
Με αλεξίπτωτο. Πηδηξα από το αεροπλάνο.
Πάνω στο κρεββάτι μου; Πως μπήκες στο διαμέρσμά μου;
Η σύζυγός σας... Δεν γύρισε; Ανησυχώ.
-Εσύ ανησυχείς; Εγώ ανησυχώ. -Όχι τόσο δυνατά, θα μας κάψεις.
-Άλλωστε στο ίδιο καράβι είμαστε όλοι. -Στο ίδιο καράβι;
Τότε να σε ρωτήσω κάτι σαν ναύτης προς ναύτη:
Τι βρωμόνερα μπήκαν στην καμπίνα μου;
-Ο Σιλέτσκι είναι εδώ. -Τι;
Στο ξενοδοχείο Ευρώπη. Με πήγαν σε αυτόν.
-Τι έκανες στο βιβλιοπωλείο; -Τους προειδοποίησα για τον Σιλέτσκι.
Ο Σιλέτσκι έφτασε. Άρα όλα τελείωσαν.
Υπάρχει ακόμα μια ελπίδα. Ο Σιλέτσκι δεν πήγε ακόμα στην Γκεστάπο.
Πρέπει να τον πιάσουμε.
Αδύνατον. Είναι σαν στρατόπεδο. Στρατιώτες παντού.
Ξέρει ότι είμαι εδώ;
Όχι, αλλά θέλει να γίνω κατάσκοπος των Ναζί.
-Ποιος θέλει να γίνεις κατάσκοπος των Ναζί; -Ο Σιλέτσκι.
-Ποιος είναι ο Σιλέτσκι; -Ένας κατάσκοπος.
-Και ποιος είναι αυτός; -Ο υπολοχαγός Σομπίνσκι.
Και τι κάνεις εδώ;
Τι σημασία έχει; Δεν καταλαβαίνεις; Ο Σιλέτσκι είναι εδώ.
Απίστευτο!
Γυρίζω σπίτι και βρίσκω έναν άνδρα στην ίδια βάρκα με μένα...
και η γυναίκα μου λέει: "Τι σημασία έχει;"
Κυρία Tούρα, έφτασε η ώρα μηδέν.
Δεν θέλεις να χάνεται χρόνος, προκειμένου να στα εξηγήσω όλα.
Όχι, μα ένας σύζυγος, αν μη τι άλλο αξίζει ένα-δυο βασικά στοιχεία.
Καλά. Ο Σιλέτσκι θέλει να δειπνήσω μαζί του...
αν δεν κατεβάσουμε καμμιά άλλη ιδέα...
ίσως πρέπει να τον σκοτώσω γιατί μόνο εγώ μπορώ να τον πλησιάσω.
Αυτό δεν θα συνέβαινε αν ο υπολοχαγός έφτανε πριν τον Σιλέτσκι.
Αλλά έστειλαν ένα αεροπλάνο και έτσι έφτασε πριν τον υπολοχαγό.
-Κατάλαβες; -Όχι.
Άρα θα δειπνήσεις μαζί του; Είναι η μόνη μας ελπίδα.
Εγώ θα αποφασίσω με ποιον θα δειπνήσει και ποιον θα σκοτώσει.
-Δεν βλέπεις ότι η Πολωνία κινδυνεύει; -Δεν έχεις πατριωτισμό;
Πρώτα φεύγεις στη μέση του λόγου μου και μετά φοράς τις παντόφλες μου.
Και τώρα ρωτάς για πατριωτισμό.
Είμαι ένας καλός Πολωνός. Αγαπώ την χώρα μου και τις παντόφλες μου.
-Ελπίζω η χώρα να προηγείται. -Και γω το ίδιο.
-Είναι μεγάλη ανάγκη... -Κοιτάξτε...
Δεν ξέρω πολλά, όμως είναι ο Σιλέτσκι κίνδυνος για την Πολωνία;
-Μια καταστροφή. -Πρέπει να προσεχθεί πολύ.
-Και θα προσεχθεί πολύ. -Ποιος θα το κάνει;
-Εγώ. -Πως;
Που;
Πάω να συναντήσω τον Χερ Σιλέτσκι, στο αρχηγείο της Γκεστάπο.
Και αφού τον σκοτώσω, ελπίζω να μου πείτε τι ακριβώς συμβαίνει.
Μου πήρε λίγο παραπάνω, αλλά ελπίζω να αξίζει το αποτέλεσμα.
Είμαι έτοιμος να πεθάνω για τον Φύρερ μας, κάθε στιγμή...
-εκτός από τις επόμενες ώρες. -Ευχαριστώ, καθηγητά.
Μου φαίνεται ότι πέρασαν αιώνες από τότε που φόρεσα ξανά την τουαλέτα.
Και δεν έχω δει τέτοια εδέσματα. Ακόμα υπάρχει χαβιάρι.
Ναι, στην πλευρά των νικητών.
Ομολογώ ότι βάλατε πολύ πειστικά επιχειρήματα σ' αυτό το τραπέζι.
Είναι όμορφο που είμαι εδώ, καθηγητά.
Παρήγγειλα έναν μπουφέ. Δεν θα θέλαμε να μας διακόπτουν.
Φυσικά.
Η καλύτερη αρχή της εκπαίδευσής σας ως πράκτορα...
είναι ένα ποτήρι σαμπάνιας.
Να πιούμε σε έναν "κεραυνοβόλο πόλεμο";
Προτιμώ για μια αργή πολιορκία.
Ξέρετε, καθηγητά. Σας φοβάμαι λίγο.
Μα γιατί; Δεν θα έπρεπε.
Ίσως όχι. Ίσως υπάρχει κάτι πολύ ευγενικό πίσω από την γενειάδα σας.
Νομίζω ότι έχετε μια παιδικότητα, αλλά και πάλι δεν είμαι βέβαιη.
-Γιατί δεν το ανακαλύπτεις; -Αυτό θα κάνω.
Γράψτε το όνομά σας εδώ και θα σας πω τα πάντα για σας.
Την πρώτη φορά που είδα τον γραφικό χαρακτήρα του άνδρα μου...
ήταν στο πιστοποιητικό του γάμου, άρα πολύ αργά.
Παίζω με τις πιθανότητες. Αλλά να θυμάσαι...
αν μια μάντισσα θέλει να έχει δουλειά...
πρέπει να λέει στον πελάτη της μόνο ότι θα' θελε να ακούσει.
Καθηγητά, αν ήξερα ότι γράφετε έτσι το "Σ", δεν θα ερχόμουν.
-Είστε πολύ αποφασιστικός άνδρας. -Ναι, πολύ.
Αλλά διαθέτετε μεγάλη γοητεία, ναι.
Ελπίζω να δικαιώσετε αυτό το "Ι", καθητητά.
Θα δεις.
-Χάιλ Χίτλερ. -Χάιλ Χίτλερ.
Χάιλ Χίτλερ.
Είμαι ο Λοχαγός Mουμ, από το επιτελείο του συνταγματάρχη Έρχαρντ.
Παρακαλώ, περάστε.
Μισό λεπτό.
Λυπάμαι, αλλά υπήρξε αλλάγή στα πλάνα του συνταγματάρχη.
Θέλει να σας δει αμέσως.
Ναι, βέβαια.
Δώστε μου ένα λεπτό.
-Λυπάμαι. -Μη μου πείτε ότι θα φύγετε.
Ναι, αλλά θα κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ.
Ήλθα με τόσες αμφιβολίες να ταλανίζουν το μυαλό μου...
και τώρα πρόκειται να με αφήσετε.
Δεν θα αργήσω.
Η Γκεστάπο είναι τόσο απασχολημένη που θα χαρούν να με ξεφορτωθούν.
-Λυπάμαι. -Όλα διορθώνονται.
Μισό λεπτό. Το όνομά σας;
-Κυρία Tούρα. -Ποιον επισκεφθήκατε;
Τον καθηγητή Σιλέτσκι.
Λυπάμαι. Ο καθηγητής δεν άφησε οδηγίες. Πρέπει να τον περιμένετε.
-Μα είναι αδύνατον. -Λυπάμαι. Δεν μπορώ να κάνω κάτι.
-Στο 206. -Μάλιστα, κύριε.